வட்டநிலாச் சுட்டவடு!
சிங்கை கவிச்சோலைக் கவியரங்கில் பரிசு
பெற்ற கவிதை...
தென்றல்போல் என்சிந்தை
தீண்ட விழைகிறாள் - வண்ண
மின்னல்போல் விழிவிழுந்(து)
ஏனோ ஒளிகிறாள்!
பூமயங்கும் பூவிழிகள்
பேசு கின்றன - அதில்
பூமணமும் பாமணமும்
வீசு கின்றன!
பூங்காந்தள் விழிசொல்வது
என்ன மந்திரம் - என்னை
ஏகாந்தம் சூழ்ந்துகொள்ள
என்னக் காரணம்?
தென்றலெனத் தேடிவந்து
தீண்டும் நினைவுகள் - அது
கொண்டவுயிர் கொண்டுபோகும்
காலன் கயிறுகள்!
கண்ணயர்ந்து தூங்கையிலும்
கவிதை சொல்கிறேன் - நாளும்
உண்ணஅமர்ந்து உண்ணாமல்
எழுந்து கொள்கிறேன்!
சிந்தையுற்ற அன்னையெனைச்
சினந்து கொள்கிறாள் - கையில்
மந்திரித்த கயிறெடுத்துக்
கட்டி விடுகிறாள்!
மணிக்கட்டில் கயிறுஉறுத்த
வெட்டி எறிகிறேன் - அவள்
பொன்கூந்தல் குழலெடுத்துக்
கட்டிக் கொள்கிறேன்!
சிந்தையெலாம் நிறைந்தநிலா
தொலைந்து போனதே - இன்று
அந்தநிலா இன்னொருவன்
சொந்த மானதே!
வட்டநிலாச் சுட்டவடு
மறந்து பார்க்கிறேன் -அது
முடியவில்லை என்றபோது
இறந்து பார்க்கிறேன்!
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக