வண்டலைப்போல் மொத்த வளங்களையும் காண்பவர்க்குக்

கொண்டலைப்போல் அள்ளிக் கொடுப்பவனே! – துண்டலைகள்

சூழ்ந்திருக்கும் பூமிபோல் சூரியன்போல் வானம்போல்

வாழ்ந்திருப்பாய் நீளாயுள் வாய்த்து!

 

பல்லாண்டு நீவாழப் பண்பார்ந்த பைந்தமிழின்

சொல்லாண்டு பாடுகிறேன் தூயவனே! – இல்லாண்டு

செய்யும் தொழிலாண்டு சேரும் புகழாண்டு

வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்!

 

ஈகைவல்லான் தாள்வாழ்க! ஈன்றெடுத்த தாய்வாழ்க!

தோகைநல்லார் தொற்றுகின்ற தோள்வாழ்க! – வாகைமௌலி

ஏந்தும் சிரம்வாழ்க! ஈயும் கரம்வாழ்க!

நீந்தும் நெறிவாழ்க நெஞ்சு!

 

‘கண்ணன் ரவி’இன்னோர் கர்ணன் எனுமாறு

மண்ணில் பிறந்து வழங்குகிறான்; – விண்ணுலவும்

வெண்ணிலவே! தண்ணொளியை வேண்டி இரப்பாயேல்

என்றும‍மா வாசை இலை!

 

உப்புக் கடல்நாளை உண்ணும் படியான

அப்புக் கடலாக ஆகிவிடும்; – ஒப்பில்லா

மன்னன் மணிக்கரம் பட்ட மறுநிமிடம்

தன்னுடல் உப்புத் தகர்ந்து!

 

குபேரனுக்கும் கொட்டிக் கொடுப்பான்; திருநீற்றுச்

சபேசனுக்கும் அள்ளித் தருவான்; – அபேதமின்றி

யார்க்கும் அளவின்றி ஈயும் குணத்தானைப்

பார்க்கெடுத்துக் காட்டும்என் பாட்டு!

 

பங்களா கார்வாங்கிப் பாசனநீர்க் காவாங்கித்

திங்களை வாங்கித் திசைவாங்கிச் - செங்கமல

வாணி அருள்வாங்கி வற்றாப் பொருள்வாங்கி

ஏணியாய் யார்க்கும் இரு!

 

கொடுப்பதிலுன் கைகளே கோலோச்சும், தீந்தமிழ்ப்பாத்

தொடுப்பதிலென் நாப்போல்நாள் தோறும்; - நெடுநாள்

புவியரசைக் காணப் புகுந்தேன்;இவ் ஏழைக்

கவியரசை ஏறெடுத்துக் காண்!

 

வாழ்வித்தான் கம்பனை வள்ளல் சடையப்பன்

சூழ்ந்துசுதன் காவியம் சொன்னதற்காய்; – ஆழ்ந்த

புலமை அமுதனைப் போற்றிவாழ் விப்பாய்!

நிலத்திலுன் பேர்நிற்கும் நீடு!

 

இங்கொரு கண்ணதாசன் இன்னொரு வைரமுத்து

இங்கொரு வாலி எனவாவேன்; – வங்க‍க்

கடல்சூழ் நிலம்நோக்கும் கார்மேகா! நின்றன்

படத்தில் எழுத்த‍த்தா பாட்டு!

133. ஊடல் உவகை!

 

133. ஊடல் உவகை!

 

இல்லை தவறவர்க்கு ஆயினும் ஊடுதல்

வல்லது அவர்அளிக்கு மாறு! 1321

 

பேரன்பென் மேற்செலுத்தப் பேருதவி செய்கின்ற

காரணத்தால் ஊடலைக் கைக்கொண்டேன்; – ஆரமுத

அன்பர்தம் மீதில்லை அப்பழுக்கென் றாலுமவர்

பொன்றிடாக் காதல் பொருட்டு!

 

 

ஊடலின் தோன்றும் சிறுதுனி நல்லளி

வாடினும் பாடு பெறும்! 1322

 

சின்னதோர் துன்பம் சிறகடிக்கும் நான்போடும்

மென்பிணக்குச் சண்டை விளையாட்டில்; - அன்பர்தம்

அன்புசிறு வாட்டம் அடைந்தாலும் பின்புறும்

பொன்பெறும் நன்மதிப்பே போன்று!

 

புலத்தலின் புத்தேள்நாடு உண்டோ நிலத்தொடு

நீர்இயைந்து அன்னார் அகத்து! 1323

 

செல்லச் சினங்கொண்டு செய்யும் சிறுவம்பிற்(கு)

இல்லை சுவர்க்கமும் ஈடென்பேன்; – நல்ல

நிலத்தினில் நீர்பொருந்தி நிற்றல்போல் என்றன்

உளத்தினில் நின்றார் உடன்!

 

புல்லி விடாஅப் புலவினுள் தோன்றுமென்

உள்ளம் உடைக்கும் படை! 1324

 

கட்டித் தழுவிஅக் கட்டவிழா வண்ணம்நான்

இட்டு நிரப்பும் எரிச்சலுள் – நெட்டி

மலங்கடிக்கும் முற்றும் வளர்ந்திருக்கும் நெஞ்சைக்

கலங்கடிக்கும் போர்வெங் கணை!

 

தவறிலர் ஆயினும் தாம்வீழ்வார் மென்தோள்

அகறலின் ஆங்கொன் றுடைத்து! 1325

 

தப்பே சிறிதுமிலை தாரத்தின் மீதெனினும்

தொப்பென்று போட்டுத் தொலைவிருத்தல் – ‘அப்ப‍ப்பா!

போதாத காலமிது போ’வென்னும் போதுமிதில்

ஏதோஓர் இன்பம் இருக்கு!

 

உணலினும் உண்டது அறலினிது காமம்

புணர்தலின் ஊடல் இனிது! 1326

 

உண்பதைக் காட்டினும் உண்ட உணவுநன்றாய்க்

கண்டசெறி மானம் களிப்பாகும்; – மண்டையில்வை!

பொன்நிமிட வேர்வைப் புதுப்புணல் ஆடுதலின்

சின்நிமிட ஊடல் சுகம்!

 

ஊடலின் தோற்றவர் வென்றார் அதுமன்னும்

கூடலிற் காணப் படும்! 1327

 

கொண்ட பிணக்கத்தின் கொண்டை பிடித்தங்கு

மிண்டாமல் தோற்றாரே வென்றார்;இவ் – உண்மை

உடுக்கை இடைமீதே ஒட்டியுற வாடும்

படுக்கையில் காணப் படும்!

 

ஊடிப் பெறுகுவம் கொல்லோ நுதல்வியர்ப்பக்

கூடலில் தோன்றிய உப்பு! 1328

 

வட்டச் சிறுநெற்றி வாய்க்கால் வழிந்தோட

ஒட்டிக் கலந்தின்பம் உய்வேனோ? - முட்டத்தான்

முன்னேறு கின்ற முயலிரண்டு கொண்டாளை

இன்னொருபொய்ச் சண்டை இழுத்து!

 

ஊடுக மன்னோ ஒளியிழை யாய்இரப்ப

நீடுக மன்னோ இரா! 1329

 

ஏற்ற இறக்கமெலாம் ஏய்ந்தவணி யாள்மனதை

மாற்ற முயன்றிடுவேன் மன்றாடி – ஆற்றல்

திரட்டித்தான் ஆங்கு திமிரட்டும் பெண்மான்;

இரட்டிப்பா கட்டும் இரவு!

 

ஊடுதல் காமத்திற் கின்பம் அதற்கின்பம்

கூடி முயங்கப் பெறின்! 1330

 

காதலுக் கின்பமக் காதலர் போடும்பொய்

மோதலி னாலே முளைவிடும்; – மோதலுக்குக்

கூடுதல் இன்பத்தைக் கூட்டும் உடலையுடல்

மூடுவ தாலே முகிழ்ந்து!

 

23-07-2025

132. புலவி நுணுக்கம்!

 

132. புலவி நுணுக்கம்!

 

பெண்ணியலார் எல்லாரும் கண்ணின் பொதுஉண்பர்

நண்ணேன் பரத்தநின் மார்பு! 1311

 

பொதுமகளிர்க் கெல்லாம் புதுவகையில் தோன்றி

ம‍துமயக்கம் ஊட்டும்நின் மார்பைப் – பதுமைநான்

ஊறெடுத்த போதும் ஒதுங்கி முகம்புதையேன்;

ஏறெடுத்தும் பாரேன் இனி!

 

ஊடி இருந்தேமாத் தும்மினார் யாம்தம்மை

நீடுவாழ் கென்பாக் கறிந்து! 1312

 

சண்டை தொடராமல் சற்றே தணிதற்குத்

தொண்டை கனைத்தவர் தும்மினார்; – மண்மீதில்

நீண்ட நெடுங்காலம் நீர்வாழ்க! என்றுநான்

வெண்டுவேன் என்று விளித்து!

 

கோட்டுப்பூச் சூடினும் காயும் ஒருத்தியைக்

காட்டிய சூடினீர் என்று! 1313

 

மாலை நிலாப்பொழுதில் வாச மலர்கொய்து

மாலை அணிந்து வலம்வந்தேன்; – சேலைமீன்

ஆரிடம் காட்ட அணிந்துள்ளீர் சொல்கென்றென்

பேரிலே வைத்தாள் பிணக்கு!

 

யாரினும் காதலம் என்றேனா ஊடினாள்

யாரினும் யாரினும் என்று! 1314

 

ஆங்குறு காதலர்கள் காதலினும் மேலதிகம்

ஈங்குநாம் வைத்துள்ளோம் என்றவுடம் -பூங்கொடி

யாள்விம்மிச் சண்டையிட்டாள் யாரை விடவுமெனும்

கேள்வி தனைத்திருப்பிக் கேட்டு!

 

இம்மைப் பிறப்பில் பிரியலம் என்றேனாக்

கண்நிறை நீர்கொண் டனள்! 1315

 

இப்பிறப்பில் உன்னை இணைபிரியேன் நானென்றேன்

அப்பொழுதே கண்ணீர் அலர்ந்தழுதாள்; – அப்படியேல்

பிற்பிறப்பிற் சேரப் பிரியமெனக் கில்லையென்ற

கற்பித‍த்தைத் தன்மனத்தே கண்டு!

 

உள்ளினேன் என்றேன்மற் றென்மறந்தீர் என்றென்னைப்

புல்லாள் புலத்தக் கனள்! 1316

 

தழுவாமல் என்றனைத் தள்ளித் தனிவைத்(து)

அழுதாள்பூங் கூந்தல் விழுதாள்; – ‘பொழுதுமுனை

எண்ணுகிறேன் நான்’என்றேன்; என்னைமறந் தால்தானே

எண்ண முடிந்திடும் என்று!

 

வழுத்தினாள் தும்மினே னாக அழித்தழுதாள்

யாருள்ளித் தும்மினீர் என்று! 1317

 

‘அச்’சென்று நான்தும்ம அச்சுவெல்ல வாயெடுத்து

‘நச்’சென்று வாழ்த்திய நங்கைபின் – ஒச்சினாள்;

எண்ணுவோள் நான்இங் கிருக்க எவளும்மை

எண்ண,நீர் தும்மினீர் என்று!

 

தும்மச் செறுப்ப அழுதாள் நுமர்உள்ளல்

எம்மை மறைத்தீரோ என்று! 1318

 

தும்மல் மறைத்துநான் கம்மென் றிருப்பினும்

விம்முவாள் நெஞ்சம் வெதும்புவாள்; – அம்மணி

ஆரோ உமைநினைக்க அஃதை எனக்குமறைத்

தீரோவென் றேதிட்டித் தீர்த்து!

 

 

தன்னை உணர்த்தினும் காயும் பிறர்க்குநீர்

இந்நீர‍ர் ஆகுதிர் என்று! 1319

 

இப்படித்தான் மற்றை இடைச்சிய ரோடும்,இச்

செப்படி வித்தைகள் செய்வீரோ – செப்பென்பாள்;

பொன்மகளின் நெஞ்சப் புகைச்சலைத் தீர்க்கும்என்

அன்பில் குளிர்ந்தும் அவள்!

 

நினைத்திருந்து நோக்கினும் காயும் அனைத்துநீர்

யாருள்ளி நோக்கினீர் என்று! 1320

 

புத்தி முழுதுமவள் பொன்னுருவச் சிந்தனையில்

முத்துமுகம் பார்த்து முகிழ்ந்திருக்க, – அத்தைமகள்

யாரை மனதெண்ணி என்றன் முகம்பார்த்தீர்?

பேரைச்சொல் என்பாள்அம் பெய்து!

131. புலவி!

 

131. புலவி!

 

புல்லா திராஅப் புலத்தை அவருறும்

அல்ல‍ல்நோய் காண்கம் சிறிது! 1301

 

மென்பஞ்சே போலிருக்கும் என்நெஞ்சே! ஊடலினால்

அன்பர் வருத்தம் அடையட்டும் – முன்புபோய்க்

கட்டி அணைக்க‍க் கருத்தி நெருங்காமல்

எட்டித்தான் கொஞ்சம் இரு!

 

உப்பமைந் தற்றால் புலவி அதுசிறிது

மிக்கற்றால் நீள விடல்! 1302

 

தேவையறித் துப்பைத் தெளித்தால் உணவுநம்

நாவைக் கடக்கும் நலமாக; – தேவைக்கு

மேலிட்டால் கெட்டு விடுமுணவைப் போலூடல்

மேலதிகம் ஆக விடேல்!

 

அலந்தாரை அல்ல‍ல்நோய் செய்தற்றால் தம்மைப்

புலந்தாரைப் புல்லா விடல்! 1303

 

மென்மேற் சுமையேறி வேதனை தான்கூடிப்

புன்மை அடைந்து பொசுங்கிடுவார்; – தன்னினிய

பொய்க்கோபம் காட்டப் புகுவார்க்(கு) அதைத்தீர்த்து

வைக்காமல் விட்டு விடின்!

 

ஊடி யவரை உணராமை வாடிய

வள்ளி முதலரிந் தற்று! 1304

 

மென்சண்டை போடுகிற மெல்லியலார் கோபத்தை

முன்நின்று தீர்க்க முயலாமை, – வன்காய்வில்

வாடிக் கிடக்கின்ற வள்ளிக் கொடிவேரைத்

தேடி அரிவதெனத் தேர்!

 

நலத்தகை நல்லவர்க்கு ஏஎர் புலத்தகை

பூவன்ன கண்ணார் அகத்து! 1305

 

பூங்கணைபோற் கண்ணுடைய பூவையரின் நெஞ்சத்து

நீங்காத ஊடல் நிலைசிறப்பே; – பாங்கான

பீடது பெற்றுநற் பேரது சேர்ந்தநல்

ஆடவர்க்(கு) அஃதே அழகு!

 

துனியும் புலவியும் இல்லாயின் காம‍ம்

கனியும் கருங்காயும் அற்று! 1306

 

செல்ல வருத்தமும் சின்ன பிணக்கமும்

இல்லாத காதல் இளைத்திளைத்துப் – பல்பதிக்கத்

தோதற்ற வெம்பழம்போல் தொத்தற் கருங்காய்போல்

ஏதற்கும் ஆகா(து) இறும்!

 

ஊடலின் உண்டாங்கோர் துன்பம் புணர்வது

நீடுவது அன்றுகொல் என்று! 1307

 

ஆசைக் கலவியின் ஆயுள்நீ ளாதோவென்(று)

ஓசை உளத்தே ஒலிப்பதனால் – பூசையின்

முன்நிகழு கின்ற முறைப்பில் முகங்காட்டும்

துன்பம் சிறிது துளிர்த்து!

 

நோதல் எவன்மற்று நொந்தாரென் றஃதறியும்

காதலர் இல்லா வழி! 1308

 

துன்பம் அடைந்து துடித்துத் துடிதுடித்துப்

பின்பும் வருத்தம் பெருக்குவதேன்? - இன்னதுதான்

தாக்குகிற தென்றறிந்து தானே முனம்நின்று

போக்குகிற அன்பரிலாப் போது!

 

நீரும் நிழலது இனிதே புலவியும்

வீழுநர் கண்ணே இனிது! 1309

 

உண்ணும் படிச்சுவை உண்டாகும், அந்நீரும்

தண்ணென்ற நீழற்கீழ்த் தானிருந்தால்; – கொண்டபெரும்

ஊடலும் அன்புடையா ரோடு நிகழுமெனில்

நீடலுண்டு இன்பம் நிறைந்து!

 

ஊடல் உணங்க விடுவாரோடு என்நெஞ்சம்

கூடுவம் என்பது அவா! 1310

 

சண்டை தணிக்கச் சமரசம் செய்யவழி

கண்டார் இலையந்தக் காதலரைத் – தண்டாமல்

ஒசை எழுப்பி உறவாட உந்திடுதே

ஆசையி னாலே அகம்!

 

 

ஆளெல்லாம் கூடி அமர்ந்து மகிழ்ந்திருந்து

மீளாத யாவினையும் மீட்டெடுக்க - நாளெல்லாம்

தேனலைபோல் வந்து செவிகள் நிறைத்திடும்

வானலை தந்தவர்க்கென் வாழ்த்து!

 

தூக்களைப் பற்றி நீங்கள்

தூக்கிய தூக்கு கொஞ்சம்

தூக்கலே; வரிசை கட்டித்

தூக்களும் தூக்கச் சொல்லி

தூக்கவே மகிழ்ச்சி பொங்கித்

தூக்கமே அற்றுப் போன

தூக்களை நானும் கொஞ்சம்

தூக்கித்தான் பார்த்திட்டேனே!