வீணை விறகாச்சே...

 

வீணை விறகாச்சே...

 

ஈழத் தமிழச்சி இசைப்பிரியாவைக் காடையப் பேடிகள் கொடூரமான

முறையில் வன்புணர்ச்சி செய்து கொலைசெய்த காட்சிகள் சேனல் 4-ல்

ஒளிபரப்பானபோது இசைப்பிரியாவின் நிலையிலிருந்து எழுதப்பட்டது...

 

புலிகண்டால் வயிற்றினிலே

புளிகரைக்கும் சிங்களரே!

கிலிபிடித்து நிற்கின்ற

கிளியென்னைப் பிடித்தவரே!

 

சாவுக்கு அஞ்சிச்

சமராடும் துணிவின்றிப்

பூவுக்குக் குறிவைக்கும்

போர்த்தொழில் கற்றவரே!

 

ஆடை கிழித்தென்றன்

அங்கத்தை மொய்ப்பவரே!

பாடையில் ஏற்றும்முன்

பதம்பார்க்கத் துடிப்பவரே!

 

அம்மணமாய் எனையாக்கி

ஆனந்தம் கொள்பவரே!

அசிங்கத்தை அரங்கேற்ற

ஆரூடம் பார்ப்பவரே!

 

வெம்பியழும் எனைக்குதற

வெறிபிடித்து நிற்பவரே!

தேம்பியழும் எனைச்சிதைக்க

தினவெடுத்துச் சூழ்பவரே!

 

கைகள் இரண்டிருந்தும்

கைவிலங்கு பூட்டியதால்

மெய்மறைக்க முடியாமல்

மேனி கூசுகின்றேன்...

 

தேம்பி அழுதே

திரள்கின்ற கண்ணீரைத்

தேக்கி அதிலென்

தேகம் மறைக்கின்றேன்...

 

காற்றையே ஆடையாய்க்

கட்டப் பார்க்கின்றேன்...

கூற்றையே அழைத்தென்னைக்

கூட்டிப்போ என்கின்றேன்...

 

உங்களைப்போல் கூற்றிற்கும்

உள்ளம் கிடையாதோ?

மங்கை நான்தேடும்

மரணம்வரத் தடையாதோ?

 

எச்சில் இலையாகி

இழிந்துநான் போகும்முன்

எமனேறும் எருமையேனும்

எனைமுட்டிச் சாய்க்காதோ?

 

ஈசனோ புத்தனோ

ஏசுவோ அல்லாவோ

இச்சமயம் எனைக்காக்க

இங்குவரக் கூடாதோ?

 

பாஞ்சாலி துகிலிழக்கப்

பதறிய கண்ணனே!

ஏஞ்சாமி? துகிலிழந்த

எனக்குதவ மாட்டாயா?

 

புத்தனுக்குப் பயந்து

போயொளியப் பாக்குறியா?

குத்தமிழைப் பாரோடு

கூட்டுச்சேரப் போகிறியா?

 

எச்சில்கள் என்மேல்

இச்சை கொள்கிறதே...

ஈழப் புலித்தலைவா!

இதைத்தடுக்க வாராயா?

 

தமிழனாய்ப் பொறந்தால்

தப்பா? அதனினும்

தமிழச்சி யாய்ப்பொறந்தால்

தண்டனை கற்பழிப்பா?

 

இடுப்பிலே கொம்பு

முளைத்த விலங்குகள்

எதிரே வந்து

எனைமுட்டிச் சாய்க்கிறதே...

 

படுக்கைக்கு இழுக்கப்

பலகைகள் நீள்கையிலே

உடுக்கை இழந்தஎனக்கு

உதவவொரு கையிலையே...

 

உள்ளூர்த் தெய்வங்களோ

உலகத் தமிழர்களோ

உள்ளம் பதறலையே...

ஓடிவந்து தடுக்கலையே...

 

விரியன் பாம்பொன்று

விழுந்து கடிக்கிறதே...

சனியன் வந்தென்னைச்

சாப்பிட்டு முடிக்கிறதே...

 

கூவம் கரைகடந்து

கங்கையில் கலக்கிறதே...

பாவக் கடலெழுந்து

புண்ணியத்தை விழுங்கிடுதே...

 

இடியே வந்தென்றன்

மடியில் இறங்கிடுதே...

நொடியில் என்கற்பு

நோய்ப்பட்டு இறந்திடுதே...

 

கொடிய இருட்டொன்று

விடியலை மேய்கிறதே...

கடிய நச்சென்றன்

காயத்தில் பாய்கிறதே...

 

உயிரில்லை என்றாலும்

உடல்கிடந்து துடிக்கிறதே...

இதயம் துடிக்கவில்லை

துடிப்பதுபோல் நடிக்கிறதே...

 

தாயே! கண்ணகியே!

தமிழ்மதுரை எரித்தவளே!

திருகி முலையெறிந்து

தீயரைச் சரித்தவளே!

 

கலையிழந்து கற்பிழந்து

கதறுமெனக்கு உதவாயோ?

முலையெறிந்து ஊரெரிக்கும்

மருமத்தை உரைக்காயோ?

 

சொல்லால் சுடவும்என்

சொல்லுக்கு வலிவில்லை...

தள்ளி விடவும்என்

தேகத்தில் தெம்பில்லை...

 

கற்பெனும் திண்மையைக்

கறைபடியச் செய்பவரே!

அற்புதம் என்றனை

அற்பமாய்க் கொய்பவரே!

 

தட்டிக் கேட்கயெம்

தலைவன்வராக் காரணத்தால்

கட்டிப் போட்டென்னைக்

கற்பழிக்கும் காமுகரே!

 

பூமகள் என்றனைப்

புலிமகளா? என்பவரே!

கலைமகள் என்றன்

களையழித்துக் களிப்பவரே!

 

போட்டாப் போட்டியிட்டுப்

பூந்தேனைச் சுவைப்பவரே!

தோட்டா ஒன்றால்என்

உயிர்சுவைக்கக் கூடாதா?

 

போச்சு!எல் லாம்போச்சு!

போகலையே உயிர்மட்டும்...

ஆச்சு! பொறுத்தாச்சு!

அடங்கலையே இவர்கொட்டம்...

 

வீணையை விறகாக்கி

வெறிதீர்க்கும் வீணர்களா!

ஓவியத்தைச் சிதைச்சுத்தான்

ஊரையாளப் போறிகளா?

 

அழுக்கை என்மீது

அப்பிவிட்ட இழுதைகளா!

சுமையை என்மடியில்

இறக்கிவைத்த கழுதைகளா!

 

இன்னும் பசியெடுத்தால்

என்னோட பிணமிருக்கு...

கண்ணகிபோல் சினந்தெரிக்கக்

கற்புஇன்று துணையிருக்கு?

வட்டநிலாச் சுட்டவடு!

 

வட்டநிலாச் சுட்டவடு!

சிங்கை கவிச்சோலைக் கவியரங்கில் பரிசு பெற்ற கவிதை...

 

தென்றல்போல் என்சிந்தை

தீண்ட விழைகிறாள் - வண்ண

மின்னல்போல் விழிவிழுந்(து)

ஏனோ ஒளிகிறாள்!

 

பூமயங்கும் பூவிழிகள்

பேசு கின்றன - அதில்

பூமணமும் பாமணமும்

வீசு கின்றன!

 

பூங்காந்தள் விழிசொல்வது

என்ன மந்திரம் - என்னை

ஏகாந்தம் சூழ்ந்துகொள்ள

என்னக் காரணம்?

 

தென்றலெனத் தேடிவந்து

தீண்டும் நினைவுகள் - அது

கொண்டவுயிர் கொண்டுபோகும்

காலன் கயிறுகள்!

 

கண்ணயர்ந்து தூங்கையிலும்

கவிதை சொல்கிறேன் - நாளும்

உண்ணஅமர்ந்து உண்ணாமல்

எழுந்து கொள்கிறேன்!

 

சிந்தையுற்ற அன்னையெனைச்

சினந்து கொள்கிறாள் - கையில்

மந்திரித்த கயிறெடுத்துக்

கட்டி விடுகிறாள்!

 

மணிக்கட்டில் கயிறுஉறுத்த

வெட்டி எறிகிறேன் - அவள்

பொன்கூந்தல் குழலெடுத்துக்

கட்டிக் கொள்கிறேன்!

 

சிந்தையெலாம் நிறைந்தநிலா

தொலைந்து போனதே - இன்று

அந்தநிலா இன்னொருவன்

சொந்த மானதே!

 

வட்டநிலாச் சுட்டவடு

மறந்து பார்க்கிறேன் -அது

முடியவில்லை என்றபோது

இறந்து பார்க்கிறேன்!

 

முத்துநகர் மூச்சுமுட்ட

மொத்தக்காத்தும் நச்சுசொட்ட

குத்துயிரா நாங்க வாழுறோம்! - அட

செத்துச்செத்து நாளும் வீழுறோம்!

 

உப்புநகர் நாசமாச்சு

ஊத்துத்தண்ணீர் பாழாப்போச்சு

நாதியத்த நாங்க நோகுறோம்! – ஆலை

நச்சுக்கக்க நாளும் சாகுறோம்!

 

புள்ளைக்குட்டி நோயில்விழ

பெத்தவங்க பாயில்விழ

நாளை எண்ணி வாயி ஓயிது - எங்க

தொண்டத் தண்ணீர் வத்திக் காயிது!

 

வேலைதந்து கூலிதந்து

வேகமாக நோயைத்தந்து

ஆலைஎமன் ஆட்டம் போடுது! - எங்க

சாவைக்காணக் கூட்டம் கூடுது!

 

தேகத்தில் புத்துவைக்க

சோகத்தில் செத்துவைக்க

சோறுதண்ணீர் உள்ள போகலே! - இதயம்

துடிக்கவில்லை; ஆனால் சாகலே!

 

ஆலைப்புகை ஆளைக்கொல்ல

அந்திவெயில் நாளைக்கொல்ல

எங்கவாழ்வில் இல்லை நிம்மதி! – உசுரை

எடுத்துப்போக எமனே! சம்மதி!

 

முதல் எழுத்து!

 

முதல் எழுத்து!

பெண் எலியின் கருமுட்டையை எடுத்து உயிரணு தோற்றுவித்து, அதனை வேறொரு பெண் எலியின் கருமுட்டையில் செலுத்தி எலிக்குஞ்சி தோற்றுவித்துள்ளார் ஜப்பான் விஞ்ஞானி “டோமகிரோ”
-செய்தி-

இச்சோதனை, முறையே மனிதர்களுக்கும் நிகழ்த்திப் பார்க்கப் படுமாயின், அப்படிப் பிறந்த குழந்தை தன் அவலம் பாடுவதாக இக்கவிதை...

மாலையிட்டு மஞ்சம் கண்டு
மசக்கை கொள்வது – வெட்டி
வேலையென்று எண்ணிவிட்ட
டோமகிரோ நில்லடா!

தந்தையின்றி தாய்கள்கொண்டு
சனித்த பிள்ளைநான் – இந்த
விந்தைசெய்யும் எண்ணமுன்னில்
விளைந்த தேனடா?

அன்றுசெண்டில் தேனெடுத்து
வண்டு சேர்த்தது – இன்று
செண்டில்செண்டு தேனெடுத்து
சேர்த்து வைக்குது!

இயற்கையென்னும் காண்டிபத்தை
இரண்டு செய்தவா! – உறவின்
இயல்புமாற்றி இனம்பெருக்கும்
அவலம் ஏனடா?

அன்னையிருவர் ஆனதாலே
அன்பில் திளைக்கிறேன் – அன்பு
தந்தையொருவர் இல்லையென்று
தவித்து நிற்கிறேன்!

எதிர்த்தவீட்டு ஏழைப்பிள்ளை
தந்தை தோளிலே – என்னை
உதயம்செய்த தந்தையிங்கு
அன்னை உருவிலே!

மின்னலொன்று மின்னிமின்னி
மனதில் மோதுதே! – விழி
சன்னல்மீதில் சோகமேகம்
சாரல் போடுதே!

காதுகிள்ளி ஓடும்சேயைத்
தாய் அடிக்கலாம் – பிள்ளை
பாதுகாப்பு கருதிதந்தை
போர்வை நுழையலாம்!

தாயடிக்க தாயைச்சேரும்
தமையன் நானடா – என்றன்
காயம்பட்ட இதயத்திற்குக்
களிம்பு பூசடா!

சிறுவர்க்கூட்டம் வீதியெங்கும்
சிற்றல் ஆடுதே – என்னை
அருவருக்கும் பார்வைபார்க்கும்
அவலம் நேருதே!

விதவிதமாய்ப் பெயரும்சூட்ட
விழையும் அன்னைகாள் – என்றன்
முதலெழுத்து என்னவென்று
முதலில் சொல்லுங்கள்!

இடியாய்என்னுள் இதயத்துடிப்பு
இரங்கத் துடிக்கிறேன் – மரண
விடியல்தேடி வாழ்க்கைத் தீயில்
விழுந்து கிடக்கிறேன்!

 

மனம்போன போக்கில்...

 

மனம்போன போக்கில்... 

கட்டுப்பா டொன்றில்லாக் காட்டாறாய்

ஓடுகிறாய் கவின்நெஞ் சே!மார்

தட்டிப்போர் வீரனெனத் தாவிக்கு

தித்தாடித் தருக்கி யேசீர்

கெட்டுப்போ எனஎன்னைச் சிலநேரம்

தூண்டிப்பின் கிளர்ந்தெ ழுந்து

சுட்டுப்போ கின்றாயே தொடருமுன்

விளையாட்டால் தூக்கம் கெட்டேன்!

 

அகமெனும் பெயரினிலே அமர்ந்தென்னுள்

நாளும்நீ ஆடு கின்ற

நிகழ்பட ஆட்டத்தில் நீயியக்குப்

பிடியானேன்; நினைவ கத்தில்

தகவுடன் காட்சிகளைத் தக்கபடி

சேமிக்கும் தரவும் ஆகி

நிகழ்படக் காட்சிகளாய் நிதம்காட்டும்

ஒளிச்சுருளே! நீதான் நானா?

 

மேனியெனும் வன்பொருளில் விரும்பிஇறை

வன்நிறுவும் மென்பொ ருள்நீ

தீனியென எனைத்தின்னும் தீநுண்மி

ஆகின்றாய்; சிலநே ரத்தில்

மேனியினைக் காக்கின்ற நச்செதிர்ப்பி

யாய்அறிவு மிளிர்ந்த போதும்

நானிதுநாள் வரையுன்றன் நற்சூதம்

முழுதறியேன்; நவிலு வாயோ?

 

ஆய்ச்சியர் தம்மிருகை அன்னஅறி

வும்நீயும் அமர்ந்தி ழுக்கத்

தேய்புரிக் கயிறானேன்; தேரியநல்

வழியிலெனைச் செலுத்த வேண்டி

ஆய்ந்திறை வன்னென்னுள் அமைத்திட்டான்

ஆனாலுன் அறிவும் நீயும்

வாய்க்கிற பொழுதெல்லாம் வாய்ச்சண்டை

புரிகின்றீர் வலியைத் தந்தீர்!

 

நன்னூல்கள் பலநாடி நான்கற்க

நல்லறிவு நவின்ற போதும்

கண்ணாளன் முன்போகக் கண்ணாட்டி

பின்செல்லும் காட்சி போல

முன்னாலே நீபோக நானுன்னைப்

பின்தொடர்தல் முறைமை ஆமோ?

உன்னாலே என்னுயர்வு தாடிநவெல்லாம்

என்பதனை உணர்ந்த துண்டா?

 

மான்போன போக்கிலிரா மன்போக

மனம்போன வழியில் சீதை

தான்போக நேர்ந்ததனால் நிகழ்ந்ததன்றோ?

மாரீச தார்வேந் தென்னும்

மான்சாக இராவணன்தன் மனம்போன

வழிபோன வகையால் அன்றோ?

ஆன்போன வழிசெல்லும் அதன்கன்றாய்

நானுன்பின் அலைந்தேன்; கெட்டேன்!

 

ஓருருவம் இல்லாத உள்ளுணர்வே

நீயென்னுள் ஒளிந்து கொண்ட

பேருருவம் என்பேனா? பெரும்பிழைகாண்

என்பேனா? பிழைபொ றுத்து

நீருருவம் காட்டுகின்ற நினைச்சரியே

என்பேனா? நீயென் னொத்த

நேருருவம் கொண்டதனால் நெருங்கிஉற

வுறுவேனா? நீங்கு வேனா?

 

பொறை,காதல், மகிழ்ச்சி,இரண் டகம்,வெகுளி,

ஆசை,அன்பு பொருந்தப் பெற்ற

நிறைகுடமே! உன்னுள்தான் நிறைந்தவுணர்

வுகள்பலவாம்; நின்னால் நானும்

நிறைகுடமாய் நிமிர்கின்றேன்; நேரெதிராய்ச்

சிலநேரம் நின்னால் தானே

குறைகுடமா னேன்;என்னுள் குறைகுறைய

நிறைநிறையக் குறிக்கோள் ஏற்பாய்!