பகடி வெண்பா!

 

தீட்டிய பாவில்தான் தீஞ்சுவையோ? இல்லை’மை’

கூட்டிய பார்வையில்தான் கொங்குளதோ? – கேட்டவுடன்

நேற்றுவரை ‘பா’வென்பாய்; நேரெதிராய் நாளை’மை’

ஊற்றிய பார்வையென்பாய் ஓர்ந்து!

 

சித்திரம் சின்னச் சிலைஒத்த மேனியினாள்

பத்திரம் நண்பா!நீ பார்த்துக்கொள்; – அத்திரங்கள்

போட‍ட்டும் காமன்; புதுமண மக்காள்!நன்(கு)

ஆட‍ட்டும் கட்டில் அசைந்து!

 

இடம்மாறும் பெண்ணால் இடம்மாறும் நெஞ்சம்;

இடம்மாறும் பெண்ணின் இயைவால்; – இடம்மாறும்

யாவும் அணைப்பால்;யார் ஆண்பெண்ணென்(று) யார்சொல்வார்?

ஓவும்பூங் காற்றும் உணர்ந்து!

 

சந்தியா காலத்தில் சந்தித்து நீரிருவர்

சந்தியாக் காலத்தைச் சாடுவிரோ? – சிந்தைநீ

செய்கும் தமிழ்மொழி தேமொழிக்கீ டில்லையென்று

வைகுமோ நண்பா!உன் வாய்!?

 

‘நான்’என்று சொல்லுகின்ற நாள்ஓடிப் போச்சினிமேல்

‘நான்’அன்று ‘நாம்’என்று நாமொழியும்; – தேன்இன்றுன்

உள்ளங்கை தன்னில் உணத்தான் தடைபோடும்

உள்ளபடி நாணம் உயர்ந்து!

 

நங்கை தலைசாயும் நாணத்தால் அப்பவும்என்

பங்கைத்தா! என்றே பகர்வாயோ? – நுங்குநிகர்

நாவால் அவள்பேர் நவின்றரு கேஅழைத்துத்

தேவாய் சுவைக்கையில் தேர்ந்து!

 

உண்ணா வறளும்; உடலம் உதறும‍ப்பா!

உண்ணாய் பசித்தும் ஒருவாய்; – எண்ணாய்

எதையும்; அணங்கின் எழில்கண்(டு) உளறும்

அதையும் இதையும்வாய்; ஆம்!

 

பாயே இலையாகப் பாவை உணவாக

நீயோ பசியில் நெலிவாயே...; – நீயாக

அள்ளித்தான் உண்ணவும் ஆகாதே; நாணத்தால்

உள்ளம்தான் நோகும் உடைந்து!

 

பசிக்கும் பசும்பால் பழமிருக்க‍க் கண்டும்

புசிக்கும் நினைப்பற்றுப் போகும் – புசிக்கின்

புளிக்கும் உளம்அந்தப் பூவை இடம்மேவிக்

களிக்கும் தடைகள் கடந்து!

 

முத்தம் பிறக்குமிடம் முந்நீரா? செவ்விதழா?

பித்த‍த்தால் நீயும் பிதற்றுவாய்; – அத்தானின்

ஐயத்தைப் போக்க அவளும் வழங்குவாள்

செய்யவாய் மேலும் சிவந்து!

 

கச்சிருக்கும் போதும் கரும்புவில்லோன் அம்பிலொன்று

தச்சிருக்கும் போதும் தழும்பெறி – மொச்சிருக்கும்

கொங்கை மிக‍ஆட்டம் கூட்டாதோ உன்னிரண்டு

செங்கை படத்தான் திரண்டு!?

 

எட்டிக்காய் பற்றி இழுத்துச் சுவைக்காமல்

எட்டிக்காய் என்றே இகழ்வாயோ – எட்டிக்காய்

கின்றமதி இன்முகத்தாள் கேள்வா அவளிரண்டு

நின்றமுலை தெங்கிள நீர்!

 

தப்பெல்லாம் இங்கே சரியாம் சரி,தப்பாம்

எப்போதோ நான்கண்ட உண்மையிது – இப்போது

காணத் துடிப்பவனே காலை அதைக்கேட்டால்

நாணித் துவள்வாயோ நன்று!?

 

தோல்வியில்லாத் தோல்வியிது; தொல்லையில்லாத் தொல்லையிது;

வேள்வியில்லா வேள்வியிது; வேள்வியந்த – வேல்விழியாள்;

ஊற்றும்நெய் நீ;உன்னை ஊற்றின் வரமாக

ஈற்றில் விளைந்திடும் இன்பு!

 

அழகான பெண்ணை அணைப்பாய்; அவளும்

பழகாத பாடம் பயில்வாள்; – அழகில்

அழுந்தக் கடைந்தே அமுதம் எடுக்க

எழுந்து நடக்கும் இரா!

 

சேவல் எழுப்பச் செழுங்கதிரோன் வான்மேவப்

போவதேன் அல்இப் பொழுதென்றே – ஆவல்

தணியா மனத்தாய்! தவிதவிப்பாய்; மற்ற

பணியாவும் போகும் மறந்து!

 

இராமல் அகலும் இயல்பால் இரவை

இராவென்று மாந்தர் இயம்ப – இராமலே

வைகலும் வைகல் வரக்கண்டு நீநொந்து

வைகலை வைகுவையோ வந்து!?

 

மாசறு பொன்னே! வலம்புரிசங் கே!என்று

பேசரு பேச்செலாம் பேசியே – நேசமுடன்

மாதிரை ஆகின்ற மஞ்சப் பொழுதுகளைக்

கோதின்றி நீஆட்சி கொள்!

 

சேட்டை பலசெய்து செந்தா மரைமங்கை

ஏட்டைப் புரட்டி எழுதுக; – பாட்டில்

மெதுமுனகல் மோனை; வியன்கொலுசின் ஓசை

எதுகை; தழுவல் தளை!

 

உடலே விறகாய்; உளமே உலையாய்;

அட்டா விழியே அனலாய்; – நடக்கும்

சமையல் முடிவில் சனிக்கும் மழலை;

உமையே உருவாய் உரித்து!